باید از همین سرزمین، راهی به آسمان باز کنم.

دست ابرهای دنیا را بگیرم

و بی اعتنا به بادهای ناموافق، در شیار شالیزارهایت،

بذر بهار بپاشم.

برخاسته ام تا عریانی شاخه هایت را با شکوفه و پروانه بپوشانم

و آشیانه های خالی را

پر کنم از آواز و پرواز...

خدایا! یاری ام کن تا جاری شوم

و با تمام رودهای سرزمینم

دعای فرج بخوانم.

منبع: مجله باران